[Imię] leżała na leżance u swojej kuzynki. Chiyemi trzymała jej głowę na kolanach i głaskała kojąco po włosach. Był to swego rodzaju zwyczaj, jaki wprowadziła do życia matka [Imię]. Jako mała dziewczynka, gdy było jej smutno i źle, kładła się na kolanach matki, a ta ją w ten sposób pocieszała, czasem nucąc ulubioną kołysankę. Czerwonowłosa […]
Wskazówki zegarka wskazywały osiemnastą godzinę. Tobirama, chowając malutką pamiątkę i podarek od wędrownego wynalazcy, rozejrzał się po porcie Kraju Wiru. Wioska była oddalona o kilometr, ale nie to zaprzątało obecnie głowę Tobiramy. Zmarszczył brwi na pustki i strach ludzi, kupujących bilety na następny rejs do Kraju Ognia. [Imię], widząc jego dezorientację i niepokój, podeszła i […]
Do Hashiramy doszły wiadomości o zbliżającym się do bram Konohy Kazekage. W ciągu piętnastu minut dokonał szybkiej poprawy wyglądu, poinformował swoich doradców – którzy tak jak Mito, opieprzyli go solidnie za brak odpowiedzialności i lekkomyślność – i również udał się do bramy. Stojąc w samym progu, czekał na przywódcę Wioski Piasku. Miał nadzieję na obecność […]
– Cholerni bandyci! Zmówili się czy co?! Miwa kopnęła jednego z przeciwników i odbiegła kawałek dalej. Zdjęła z pleców ogromny wachlarz i zaczęła nim manipulować nad wiatrem. Kilka potężnych trąb powietrznych pochłonęła część rywali. Parę drzew przewróciła się pod naciskiem powietrza. – Uwaga! Wśród nich są shinobi. Ostrzegła Junko, uskakując od ataku Shimury. [Imię] wykonała […]
Słońce jeszcze nie zaczęło swojej wędrówki po niebie, kiedy Tobirama jadł śniadanie. Skromne kanapki, na których znajdował się ser i pomidor, szybko ginęły w ustach mężczyzny. Głowę miał podpartą o dłoń, a wzrok utkwiony w znak swojego klanu wiszący na ścianie. Zanim Hashirama wprowadził się z Mito do rezydencji Hokage, cała trójka mieszkała razem w […]
Ilekroć się patrzyło na Wioskę Ukrytego Liścia, człowieka ogarniało przyjemne ciepło. Wielu ludzi mieszkających tutaj czuło się bezpiecznie. Na ulicach zawsze mogli spotkać przyjazną sobie osobę, a kiedyś wróg stał im się neutralny. Oboje potrafili z uśmiechem lub bez powiedzieć “dzień dobry”. Mieszkańcy wioski przy tak drobnych gestach do siebie, czuli dumę, że ktoś taki […]